دل آزارست اما آنقدر دانسته دلداری

به جان هرچند رنجم بیشتر میرم برای او

به کارم هر گره کاندازد آن پیمان گسل گردد

مرا دل بستگی افزون به زلف دلگشای او

که بیزار است از آزادی خود مبتلای او

جفاکار است لیکن می دهد زهر جفاکاری

چنان شیرین که از دل می برد ذوق وفای او