نشان ز عالم آوارگی نبود هنوز

کسی ز روی چنان منع چون کند ما را

خدا برای چه داده است چشم بینا را

که ساخت عشق تو آواره جهان ما را

درون پرده ازین بیشتر مباش ای گل

که نیست برگ و نوا بلبلا، شیدا را