که نیست برگ و نوا بلبلا، شیدا را

نشان ز عالم آوارگی نبود هنوز

که ساخت عشق تو آواره جهان ما را

درون پرده ازین بیشتر مباش ای گل

هزار سلسله مو در پیت به خاک افتد

چو برقفا فکنی موی عنبر آسا را

برای جلوه چو نخل تو را دهد حرکت