غریبی را ببینی بر سر ره یاد کن ما را

به سودای دل ناشاد خود در مانده ام بی تو

به این نیت که هرگز در نمانی شاد کن ما را

چو روزی می نشستم بر سر راهت اگر گاهی

ملولم از خموشی محتشم حرفی بگو از وی

زمانی هم زبان ناله و فریاد کن ما را