اما دگر به چشم ندیدیم خواب را

در من فکند دیدن او لرزه وای اگر

داند که چیست واسطه اضطراب را

دیدیم چشم جادوی آن مه شبی به خواب

در گرم و سرد ملک نکوئی فغان که نیست

قدری دل پرآتش و چشم پر آب را

او می شود سوار و دل محتشم طپان