او می شود سوار و دل محتشم طپان

اما دگر به چشم ندیدیم خواب را

در گرم و سرد ملک نکوئی فغان که نیست

قدری دل پرآتش و چشم پر آب را

کو پردلی که آید و گیرد رکاب را