پاک کن از غبار من راهگذار خویش را

شب که ز گریه می کنم دجله کنار خویش را

می افکنم به بحر خون جسم نزار خویش را

باد سمند سر گشت بر تن خاکیم رسان

بر سردار چون روم بار تو بر دل حزین

در گذرانم از ثریا پایه دار خویش را

در دل خاک از غمت آهی اگر برآورم