ای همه دم ز عشوه ات ناوک غمزه در کمان

در گذرانم از ثریا پایه دار خویش را

در دل خاک از غمت آهی اگر برآورم

شعله آتشی کنم لوح مزار خویش را

بهر خدا نوازشی سینه فکار خویش را

گر نکشیدی آن صنم زلف مسلسل از کفم

بند به پا نهادمی صبر و قرار خویش را