سوز دیرینه ام از وصل نشد کم چه کنم

گر بهم می زدم امشب مژه پر نم را

آب می برد به یک چشم زدن عالم را

که اثر نیست درین داغ کهن مرهم را

آن پری چهره مگر دست بدارد از جور

ورنه بر باد دهد خاک بنی آدم را