آن پری چهره مگر دست بدارد از جور

آب می برد به یک چشم زدن عالم را

سوز دیرینه ام از وصل نشد کم چه کنم

که اثر نیست درین داغ کهن مرهم را

ورنه بر باد دهد خاک بنی آدم را

ای تو را شیردلی در خم هر موی به بند

قید هر صید مکن زلف خم اندر خم را