قید هر صید مکن زلف خم اندر خم را

آن پری چهره مگر دست بدارد از جور

ورنه بر باد دهد خاک بنی آدم را

ای تو را شیردلی در خم هر موی به بند

بنشین در حرم خاص دل ای دوست که من

دور دارم ز رخت دیده نامحرم را

باددر بزم غمم نشه ای از درد نصیب