بنشین در حرم خاص دل ای دوست که من

ورنه بر باد دهد خاک بنی آدم را

ای تو را شیردلی در خم هر موی به بند

قید هر صید مکن زلف خم اندر خم را

دور دارم ز رخت دیده نامحرم را

باددر بزم غمم نشه ای از درد نصیب

که در آن نشئه ز شادی نشناسم غم را