در عاشقی مرا چه گنه کافریدگار

زین جاست حرص دیدن آن تندخو مرا

ذرات من ز مهر تو خالی نمی شوند

گر ذره ذره میکنی ای فتنه جو مرا

خود آفریده عاشق روی نکو مرا

اقبال محتشم که چو طبعش بلند بود

افراخت سر به سجده آن خاک کو مرا