که دران نشئه تو را دست هوس سوده به گل

که به آن شربت آلوده لب آلوده تو را

که به آن مایه جهل این قدرت کرده دلیر

که ز اندیشه دل بر حذر آسوده تو را

که به رخ برقع شرم این همه بگشوده تو را

زده آن آب که بر خاک وجودت ای گل

که در خانه عصمت به گل اندوده تو را