سزاوار فراقم من که از خوبان پسندیدم

به صحرا می برد از شهر بند صید بندی را

سپهرم مایه بازیچه خود کرده پنداری

که باز از گریه ام درخنده دارد نوشخندی را

دل بیزار الفت دشمنی آفت پسندی را

نمی گفتم که آن بی درد با صد غصه نگذارد

به درد بی کسی در کنج محنت دردمندی را