دم به دم بر چهره می بندد ز آه سرد ما

گشته در راهت غبار آلود روی زرد ما

می رسیم از گرد راه اینست راه آورد ما

در هوای شمع رویت قطره های اشک گرم

بس که از یاران هم دردان جدا افتاده ایم

گشته است از بی کسی همدرد ما

با گیاه شور پرور فرقت باران نکرد