که ازو چون ارم آراسته شد خانه ما

سروی از یزد گذر کرد به کاشانه ما

با دلی گرم نشاط آمد و از حرف نخست

گشت افسرده دل از سردی افسانه ما

فتنه را سلسله جنبان نشد آن زلف که هیچ