به شراب لبش آلوده نگردید که دید

گشت افسرده دل از سردی افسانه ما

فتنه را سلسله جنبان نشد آن زلف که هیچ

اعتباری نگرفت از دل دیوانه ما

پر ز خوناب جگر ساغر و پیمانه ما

مرغ طبعش طیران داشت چو بر اوج غرور

پیش او بود عبث ریختن دانه ما