شد در ره او جسمم با آن که ز خوبان بود

مقصود من گم ره از طی بیابان ها

جان رخش طرب تازد چون ولوله اندازد

غارت گر عشق تو رد قافله جان ها

این کشتی بی لنگر پرورده طوفان ها

آن ابر کرم کز فیض مشتاق خطا شوئیست

حاشا که بود در هم ز آلایش دامان ها