آشیانی عجب اندر شکن موی تو ساخت

آسمان حسن گران سنگ تو چون می سنجید

مهر پر کوکبه را سنگ ترازوی تو ساخت

مرغ دل با همه بی بال و پریها آخر

فلک از درد سر آسود که در او عشق

سر پرشور مرا خاک سر کوی تو ساخت

فکر کار دگران کن که فلک کار مرا