آسمان حسن گران سنگ تو چون می سنجید

آفرین کرد چو نخل قد دلجوی تو ساخت

بهر قتل دو جهان فتنه چو زه کرد کمان

کار خویش از مدد قوت بازوی تو ساخت

مهر پر کوکبه را سنگ ترازوی تو ساخت

مرغ دل با همه بی بال و پریها آخر

آشیانی عجب اندر شکن موی تو ساخت