به آب دیده پروردم نهالت را چه دانستم

هلالی بودی اول صد بلند اختر هوادارت

کنون ماه تمامی ناتمامی آن چنان یارت

که بر هربی بصر بارد ثرم نخل ثمر بارت

هنوزت بوی شیر از غنچه سیراب می آید

که بود از شیره جانم غذای چشم خون خوارت