که بود از شیره جانم غذای چشم خون خوارت

به آب دیده پروردم نهالت را چه دانستم

که بر هربی بصر بارد ثرم نخل ثمر بارت

هنوزت بوی شیر از غنچه سیراب می آید

هنوزت دایه میزد شانه بر سنبل که من خود را

نمی دیدم به حال خویش و می دیدم گرفتارت

هنوزت نامرتب بود بر تن جامه خوبی