هنوزت دایه میزد شانه بر سنبل که من خود را

که بر هربی بصر بارد ثرم نخل ثمر بارت

هنوزت بوی شیر از غنچه سیراب می آید

که بود از شیره جانم غذای چشم خون خوارت

نمی دیدم به حال خویش و می دیدم گرفتارت

هنوزت نامرتب بود بر تن جامه خوبی

که جیبم پاره بود از دست خوی مردم آزارت