ترسم برات لطف گدائی رسد به مهر

خود را شکفته دارد و بسیار درهم است

شد مست و از تواضع بی اختیار او

در بزم شد عیان که نهان با که همدمست

کان لعل خاتمیست که در دست خاتمست

از گریه های هجر شکست بنای جان

موقوف یک نم دیگر از چشم پر نمست