سرت گران و حدیثت کنایه آمیز است

دلم ز وعده شیرین لبی است در پرواز

که یاد کوه کنش به ز وصل پرویز است

ز من چه سرزده ای سرو نوش لب که دگر

منه فزونم ازین بار جور بر خاطر

که پیک آه گران خاطر سبک خیز است

کشاکش رگ جانم شب دراز فراق