چو محتشم سخن زا قامتت کند بشنو

ز سر گرانی آن طره دلاویز است

به این گمان که شوم قابل ترحم تو

خوشم که تیغ جهانی به خون من تیز است

که گاه گاه سخنهای او بانگین است