رویم که نیست بر کف پایش به صد نیاز

محرومی من از عدم قابلیت است

چشم ز عین بی بصری مانده بی نصیب

زان خاک در گه سرمه اهل بصیرت است

از انفعال بر سر زانوی خجلت است

دوشم که نیست غاشیه کش در کاب تو

آزرده از گرانی بار مذلت است