چون کنم آه که یک پرده و صد پرده در است

گوی میدان محبت سر اهل نظر است

گرد این عرصه مگردید که سر در خطر است

سینه تنگ پر از آه و تنگ پرده راز

چو هنر سوز تو گه دود برآرد ز جهان

که بسوزی تو و دود از تو نخیزد هنر است

گشت دیر آمدن صبح وصالم گوئی