چو هنر سوز تو گه دود برآرد ز جهان

گرد این عرصه مگردید که سر در خطر است

سینه تنگ پر از آه و تنگ پرده راز

چون کنم آه که یک پرده و صد پرده در است

که بسوزی تو و دود از تو نخیزد هنر است

گشت دیر آمدن صبح وصالم گوئی

که شب هجر مرا صبح قیامت سحر است