که ملک حسن وسیع است و یار بسیار است

تو از صفا گل بی خاری ای نگار ولی

چه سود از این که بگرد تو خار بسیار است

مرا به وسعت مشرب چنین به تنگ میار

ستم مکن که به نخجیر گاه حسن ز تو

شکار پیشه تر اندر شکار بسیار است

به حد خویش کن ای دل سخن که چون تو شکار