فتاده در ره آن شهسوار بسیار است

ستم مکن که به نخجیر گاه حسن ز تو

شکار پیشه تر اندر شکار بسیار است

به حد خویش کن ای دل سخن که چون تو شکار

بناز بار تمنای او بکش که هنوز

به زیر بار غمش بردبار بسیار است

صبا به لطف برانگیز گردی از ره دوست