به زیر بار غمش بردبار بسیار است

به حد خویش کن ای دل سخن که چون تو شکار

فتاده در ره آن شهسوار بسیار است

بناز بار تمنای او بکش که هنوز

صبا به لطف برانگیز گردی از ره دوست

که دیده ها به ره انتظار بسیار است

بگو بیا و بگردان عنان ز وادی ناز