کز سر دعوی به بزم باده گساری نشست

خون مرا گرچه داد عاشقی تو به باد

هیچ ازین رهگذر بر تو غباری نشست

در قدح عشق ریز باده مرد آزمای

محتشم خسته را پر بره انتظار

چهره به خون شد نگار تا به نگاری نشست