شوخ چشم من که دارد روی خوب و خوی بد

کان پری با من به چشم و ابرو اندر گفتگوست

برنخیزم از درش گر سازدم یکسان به خاک

زان که جسم خاکیم پرورده آن خاک کوست

گر ز غیرت با نظر بازان به دست آن هم نکوست

از شکایتهای او دایم من دیوانه ام

با دل خود در سخن اما سخن را رو در اوست