گر ز غیرت با نظر بازان به دست آن هم نکوست

برنخیزم از درش گر سازدم یکسان به خاک

زان که جسم خاکیم پرورده آن خاک کوست

شوخ چشم من که دارد روی خوب و خوی بد

از شکایتهای او دایم من دیوانه ام

با دل خود در سخن اما سخن را رو در اوست

گر ز دست توبه ام پیمانه عشرت شکست