به دست تنگ قبائی دلم گرفتار است

که از نهفته نگه های برگزیده اوست

ز شیوه های خدا آفرین او پیداست

هزار شیوه نیکو که آفریده اوست

که هر که راست دلی حبیب جان دریده اوست

ازو کشنده تر است آن سیاه نا پروا

که چشم باده کش سرمه ناکشیده اوست