چو میروی پی صیدی هزار گونه شتاب

که هر که راست دلی حبیب جان دریده اوست

ازو کشنده تر است آن سیاه نا پروا

که چشم باده کش سرمه ناکشیده اوست

نهفته در حرکت های آرمیده اوست

به باغ او نروی ای طمع به گل چیدن

که زیب گلشن خوبی گل نچیده اوست