مدعای دل او سوختن بنده توست

مدعی که آتش اعراض فروزنده توست

گر کنی پرسش و بی جرم بود چون باشد

تهمت آلود گنه کاین همه شرمنده توست

آن که افکنده به همت دو جهان را ز نظر