آن که افکنده به همت دو جهان را ز نظر

مدعای دل او سوختن بنده توست

گر کنی پرسش و بی جرم بود چون باشد

تهمت آلود گنه کاین همه شرمنده توست

این گمان می کندش کز نظر افکنده توست

کم مبادا که طراوت ده باغ طربست

گریه بنده که آب چمن خنده توست