گریه بنده که آب چمن خنده توست

آن که افکنده به همت دو جهان را ز نظر

این گمان می کندش کز نظر افکنده توست

کم مبادا که طراوت ده باغ طربست

محتشم کز چمن وصل تواش رانده فلک

بنده ریشه امید ز دل کنده توست