این گمان می کندش کز نظر افکنده توست

گر کنی پرسش و بی جرم بود چون باشد

تهمت آلود گنه کاین همه شرمنده توست

آن که افکنده به همت دو جهان را ز نظر

کم مبادا که طراوت ده باغ طربست

گریه بنده که آب چمن خنده توست

محتشم کز چمن وصل تواش رانده فلک