تا ز سر خواب که بیرون کن افسانه توست

من ز بزمت شده از بادیه پیمایانم

باده پیما که در آن بزم به پیمانه توست

مکن ز افسانه غم رفته به خواب اجلم

محتشم حیف که شد مونس غیر آن دل دار

که انیس دل و جان من و جانانه توست