حور می گفتم تو را خواندی سگ کوی خودم

چون نسوزم کاین سعادت یک شبم مقدور نیست

با تو نزدیکان نمی گویند درد دوریم

آری آری تندرستان را غم رنجور نیست

سهو کردم جان من این مردمی در حور نیست

این که می سازیم بر خوان غمت با تلخ و شور

جز گناه طالع ناساز و بخت شور نیست