این که می سازیم بر خوان غمت با تلخ و شور

آری آری تندرستان را غم رنجور نیست

حور می گفتم تو را خواندی سگ کوی خودم

سهو کردم جان من این مردمی در حور نیست

جز گناه طالع ناساز و بخت شور نیست

موکبت را دل چو با خود می برد ای افتاب

تن چرا در سایه آن رایت منصور نیست