موکبت را دل چو با خود می برد ای افتاب

سهو کردم جان من این مردمی در حور نیست

این که می سازیم بر خوان غمت با تلخ و شور

جز گناه طالع ناساز و بخت شور نیست

تن چرا در سایه آن رایت منصور نیست

محتشم را محتشم گردان به اکسیر نظر

کان گدارا چون گدایان سیم و زر منظور نیست