بانگ واشوقا گذشت از آسمان هر جا گذشت

روز شب گردد ز تاریکی اگر بیند به خواب

آن چه بی خورشید روی او ز غم بر ما گذشت

از رهی آزاده سروی خاست کز رفتار او

نسبت خاصی از او خاطر نشینم شد که دوش

با تواضعهای عام از من به استغنا گذشت

لحظه ای زین پیش چون شمعم سراپا در گرفت