خاک بی باک دلیر آمد و بر دوش گرفت

ناله چندان ز دلم راه فلک دوش گرفت

که مذن سحر از ناله من گوش گرفت

عرش آن بار گران را سبک از دوش انداخت

کرد ساقی قدحی پر که کسش گرد نگشت

آخر آن رطل گران رند قدح نوش گرفت

آتشی کز همه ظاهر نظران پنهان بود