آتشی کز همه ظاهر نظران پنهان بود

خاک بی باک دلیر آمد و بر دوش گرفت

کرد ساقی قدحی پر که کسش گرد نگشت

آخر آن رطل گران رند قدح نوش گرفت

دیگ سودای من از شعله آن جوش گرفت

باده عشق از آن پیش که ریزند به جام

آتش نشه آن در من مدهوش گرفت