دیگ سودای من از شعله آن جوش گرفت

کرد ساقی قدحی پر که کسش گرد نگشت

آخر آن رطل گران رند قدح نوش گرفت

آتشی کز همه ظاهر نظران پنهان بود

باده عشق از آن پیش که ریزند به جام

آتش نشه آن در من مدهوش گرفت

سر نا گفتنی عشق فضولی می گفت